Twee verhalen over hoe niet-accordeonisten tòch in AVES terecht kwamen, het verhaal van Fanny en Johan en een stukje uit het eerste clubblad.

Geen accordeon spelen en .........

Het volgende gebeurde mij; plein 40-45 in A`dam-Slotermeer was na m`n scheiding in 1985, de vaste stek om mijn boodschappen te kopen. Het toenmalige marktplein was rond die jaren oergezellig met de kippenboer-groentenman-kaasman en b.v. de spijkerbroekenman. Dan kwam de koffiekar voorbij en dronk ik samen met één van marktkooplui een bakkie leut. We zetten dan hele bomen op (rare woordspeling).

Op één van de zaterdagen kwam ik zomaar Johan en Fanny tegen. Johan die al jaren gepensioneerd was van de PTT kon ik nog heel goed als ,,hoofdbesteller'' wat eigenlijk afdelingschef betekende. Drum je nog in een band? vroeg hij ineens na wat koetjes en kalfjes gebabbel. Ik vertelde hun dat m`n drumstel al jaren aan de wilgen hing (weer zo`n rare uitdrukking) Nou, ik speel met Fanny al weer een tijdje in een accordeonclub, zei Johan. Als jij nou gewoon een keer komt kijken op de club op de Vlugtlaan, dan kun je misschien bij ons drummen. Ik heb uiteindelijk toegezegd dat ik op een maandagavond zou komen kijken. Alleen maar kijken dacht ik. 

Die maandagavond vroeg Henk Veerman de toenmalige voorzitter, of ik de stokjes wilde overnemen. Het was echt een gezellige boel daar met leuke mensen. Dus résumé, m`n drumstel uit de mottenballen en poetsen en mee naar AVES. Want het is natuurlijk lekkerder op je eigen boemketels te rammen. Het gevolg is dat ik nu alweer plus minus 11 jaar aan AVES verbonden ben. Maar als mooiste sluitstuk van mijn ontboezeming en tevens het belangrijkste, is dat ik Wil Vriendjes heb leren kennen op ons kluppie, en in juli 2006 met haar ben getrouwd. 

PS:  Johan en Fanny bedankt !

 Piet van der Maas, drummer en voorzitter van AVES

“Speelt u bas?” vroeg een buurman direct to the point komend. “Weet u, ik ben lid van een accordeonvereniging en ze zoeken al jaren een bassist”.  De volgende maandagavond meldde ik mij met mijn basgitaar en een kleine versterker bij de vereniging. De buurman ving mij op en stelde me voor aan enkele clubleden. Ik  kreeg van Bertus, één van de ervaren accordeonisten, zijn muziekboeken te leen; hij kende toch alles uit zijn hoofd. 
De muziekstukken waren bijna allemaal in de G-sleutel  geschreven en die lees ik dus niet. Bassisten doen het nu eenmaal met een F-sleutel. Gelukkig stonden er soms akkoorden onder de notenbalken; dat hielp  een beetje. Ik installeerde mij achter de accordeonisten, naast de drummer en probeerde wat mee te deunen op voor mij onbekende liedjes. Eindelijk kwam er een liedje dat ik wel kende en ik wilde even flink laten horen wat ik kon. Dat leverde onmiddellijk allerlei verstoorde blikken op naar achteren: “Veel te hard” werd er gemompeld. 

De geoefendheid van de leden verschilde hemelsbreed. Sommigen waren een kei op hun instrument, anderen waren feitelijk beginners of speelden mee voor de gezelligheid. 
Dit bleek het credo van de vereniging te zijn: Iedereen is welkom om mee te doen en er wordt nooit neerbuigend gedaan over iemands muzikale bijdrage.  

Op dit moment speel ik nog steeds met heel veel plezier in het AVES orkest. Optreden doen we meestal in bejaarden- en verpleegtehuizen. Het is een mooi gezicht om de herkenning te zien op de gezichten van de bewoners als we ons repertoire ten gehore brengen. Er wordt veel meegezongen en soms gaan ze zo uit hun dak dat er een spontane polonaise ontstaat. Dan is samen muziek maken toch wel heel erg leuk !!!

Je bent nooit te oud om te leren !

Eigenlijk is de aanleiding voor dit verhaal triest. Mijn broer speelde accordeon. Op een zekere dag kreeg hij een hersenbloeding, waardoor spelen er helaas niet meer bij was. Hij vroeg mij of ik zijn muziekinstrument wilde overnemen. Dat wilde ik wel en nam het instrument mee naar huis. 
Toen ik binnenkwam met een levensgrote accordeon vroeg mijn man Johan verbaasd: "Wat moeten wij daarmee?"
"Nou", antwoordde ik, "Jij  gaat leren spelen!"  Enigszins verbouwereerd zetten Johan het lijvige muziekinstrument op zijn schoot. Op dat moment kwam onze buurvrouw Ina langs. Zij speelde al jaren accordeon. Spontaan bood zij aan om Johan les te geven. Zij voegde hier fijntjes aan toe: "Dan moet je de accordeon eerst eventjes omdraaien; je houdt hem nu op zijn kop vast". Dat was les 1. 

In de loop van het jaar is Johan inderdaad gaan leren spelen. Tot vervelens toe hoorde ik het liedje "Varia, varia," langskomen. Op dat moment dacht ik: "Ik mag dan wel 75 jaar oud zijn, wat hij kan, dat kan ik ook!"  Dus kocht ik een accordeon en ging het proberen. Dat lukte. Nu zitten Johan en ik al weer wat jaartjes op de eerste rij bij AVES. Immers, je bent nooit te oud om te leren!

Fanny.

Uit het verleden: een clubblad uit 1986....